انواع سلاح های بونکوک کوم

هر کشوری در تاریخ هنرهای رزمی خود افت و خیز هایی داشته است. کره هم از این دست کشورها مستثنی نیست. درحالیکه ممکن است سلسله شیلا به عنوان اوج منطقه ای که امروزه بنام جمهوری کره دیده شود، بدون شک سلسله چوسون اخیر تقریبا  سنت هنرهای رزمی که وجود داشته است را از بین برده است. اگرچه ممکن است نیت خوب بده باشد، آرمان های مکتب کنفوسیوس که قلم را به شمشیر ترجیح داده بودند حمله را به این کشور باز کرد.

یکی از پادشاهان ، شاه جونگ چو، خلاف هسته ی مکتب کنفوسیوسی عمل کرد و دستور داد روش های مبارزه که قبلا در کشورش استفاده می شده است و همچنین روش های دشمنانشان را مورد مطالعه و تجزیه و تحلیل قرار دهند. از آنجا او اولین کتاب رزمی مصور که با جزئیات نتایج تجزیه و تحلیل گردآوری کرد. نتایج مجموعا ۲۴ فصل از آنچه به نظر می رسد شاید اولین “Hyungs” در تاریخ منطقه شد. مجموعه ای از کتاب های درسی به سادگی موییه دوبو تونگی (Muye Dobo Tongi) یا کتاب درسی  مصور هنرهای هنرهای رزمی عنوان گرفتند  ( در کره ای یا هانگول  무예도보통지  و در چینی یا هانجا武藝圖譜通志  ). تاریخ دقیق تا حدودی قابل بحث هستند اما آن را اواسط سده ی ۱۷۰۰ تخمین زده اند.

جای تعجبی  نباید وجود داشته باشد اگر در شرح یا مشاهده تصاویر سلاح های لیست شده در پایین شباهاتی با سایر سلاح های آسیایی وجود داشته باشد. شاه جونگ جو می خواست دانش تبار خود ، همچنین بهترین های چین و ژاپن را فرا گیرد، بنابراین می توانست مردمان خود را آزاد کند. در بسیاری از موارد سلاح هایی که از قبل وجود داشته اند برای سرعت ، تعادل و کارآمدی بیشتر اصلاح شده اند .

سلاح ها به ترتیب:

  • نیزه بلند یا لانس:

جانگ چانگ (هانگول: 장창 ، هانجا: 長槍 ) : این یک نیزه اولیه از جنس الوار چوب نرم بوده است که با تنوع بسیار زیاد مورد استفاده قرار می گرفته است که پایان بسیاری از درگیری ها را بخود دیده است.

  • نیزه بامبو بلند

جوک چنگ چانگ ( هانگول: 죽장창 ، هانجا : 竹長 槍 ): یک نیزه ۲۰ پایی از جنس بامبو با سرنیزه بلند برای دور نگه داشتن دشمن.

  • نیزه با پرچم

گی چنگ  (هانگول : 기창  ، هانجا: 期槍 ) : در طول مبارزه برای پرت کردن حواس حریف مورد استفاده قرار می گرفته است. ( در بسیاری در انتهای نیزه های چینی از مو بجای پرچم  مرسوم استفاده می شده است)

  • نیزه سه شاخه

دنگ پا ( هانگول: 당파 ، هانجا: 鐺鈀 ) مانند بسیاری از کشورهای دیگر چوسون نیزه سه شاخه خود را برای خلع سلاح و سوراخ کردن ابداع کرد.

  • نیزه اسب سواری

گی چنگ ( هانگول: 기창 ، هانجا: 騎槍 ) نماد چینی “G”  به معنای “سوار بر اسب” می باشد.

  • تیغ (اژدهای دندانه دار)

ننگ سیون ( هانگول: 낭선 ، هانجا: 狼先 ) یک نیزه بلند تزیین شده با خار، قلاب و پیکان هایی برای پاره کردن گوشت یا گیر کردن و گرفتن لباس یا تکه ای از زره. همچنین این نیزه به سم آغشته می شده است.

  • شمشیر دو سر

سنگ دو یا چنگ دو ( هانگول: 쌍수도 ، هانجا: 雙手刀 ) این نوع نیزه شباهت بسیار زیادی به نودوچی ژاپنی یا کلیمور اسکاتلندی داشته است. بطور شگفت انگیزی سبک و تیز بوده است. از آن در بسیاری از حملات و دفاع چرخشی اسفاده می شده است. سربازان سوار بر اسب بطور ویژه نسبت به این سلاح آسیب پذیر بودند.

  • شمشیر کوتاه

یی دو یا هوان دو ( هانگول: 예도 ، هانجا: 銳 刀) مورد استفاده در مبارزه های شدید نزدیک محل.

  • شمشیر ژاپنی (کتانا)

وایی گیوم (هانگول: 왜검 ، هانجا: 倭劍 ) یک سلاح نامنظم در سایز که بر طبق سلیقه فرد بر اساس سایز دستهبندی می شدند و دارای یک چاقوی مخفی در طول دسته می توانست یک خنجر یا ابزار باشد بوده است. همچنین فرم شمشیر مورد استفاده از ابتدا ژاپنی بوده است.

  • شمشیر فرمانده

جدوک گویم ( هانگول: 제독검 ، هانجا: 提督劍 ) این شمشیر مانند یی دو د کمبرند پوشده می شده است که بعد از لی یاه سونگ (یک فرمانده دو رگه ی چینی با اصل و نسب کره ای) نامگذاری شد.

  • شمشیر شیلا

بونگوک گویم ( هانگول: 본국검 ، هانجا: 本 國劍) به گفته ی مورخان وان هاورنگ  و هاونگ چنگ ریان به باییکجایی (یکی دیگر از قلمروهای پادشاهی) رفتند و یک نوع رقص با شمشییر را در مقابل پادشاه آنجا در آن زمان اجرا کردند و در وسط اجرا او را کشتند. این فرم در اصل مربوط به سلسله شیلا می شود.

  • دو شمشیر

سنگ گویم ( هانگول: 쌍검 هانجا: 雙劍 ) یه جفت شمشیر یکسان. سنگ به معنای دوتا می باشد.

  • دو شمشیر سوار بر اسب

مسنگ سنگ گویم (هانگول: 마상쌍검 ، هانجا: 馬上雙劍)

  • نیزه

ولدو (هانگول: 월도 ، هانجا: 月刀) این سلاح نوع پیشرفته ی ناگیناتی ژاپنی و کوان دو چینی بوده است. این نیزه نماد قهرمان افسانه ا ی، گوان یواز رمان های عاشقانه جاودانه از سه امپراطوری است.

  • نیزه سوار بر اسب

مسنگ ولدو ( هانگول: 마상월도  ، هانجا: 馬 上月刀)

  • نیزه کوتاه

هیوپدو  ( هانگول: 협도 ، هانجا: 挾刀 ) این نوع شمشیر کوتاه تر، تیزتر و بهتر برای درگیری های نزدیک ابداع شد.

  • سیر

دیونگپایی ( هانگول: 등패 ، هانجا: 藤牌 ) این با دو نوع مختلف  سلاح،  یک نوع از شمشیر پرتابی و نیزه آراسته شده است.

  • مبارزه غیر مسلح

گونبیوپ ( هانگول: 권법 ، هانجا: 拳法 ) این نوع باید مرتبط ترین به خواننده باشد. ضربه زدن، مسدود کردن، گریز و غیره در فرم های مختلف تفصیل شده اند.

  • چوبه

گون بونگ ( هانگول: 곤봉 ، هانجا: 棍棒 ) ابتدایی ترین سلاح ها و معمولا در اولین آموزش ها استفاده می شود.

  • شلاق

پینگون ( هانگول: 편곤 ، هانجا: 鞭棍 ) بسیار شبیه به تصور ما از یک توپ میخ دار که به یک زنجیر وصل شده ، شبیه به  نانچیکو با انتهای بلندتر. بیشتر اوقات طرف کوتاه تر با انواع مختلف تیغه ها و یا میخ ها تزیین شده تا حداکثر خسارت را وارد نماید.

  • شلاق سوار بر اسب

مسنگ پیون گون ( هانگول: 마상편곤، هانجا: 馬上鞭棍 )

  • چوگان کره ای

گیوک گو ( هانگول: 격구 ، هانجا: 擊毬 ) این یک نوع ورزش است که برای نخبگان جنگو مهم در نظر گرفته می شده و بخشی از امتحانات نظامی امپریالیستی بوده است.

  • مهارت های مربوط به اسب سواری

مسنگ جائه ( هانگول: 마상재 ، هانجا: 馬上 才 ) مسنگ به معنای “سوار بر اسب” می باشد. جائه به معنای مهارت می باشد. این مهارت سطح بالتری از اسب سواری محسوب می شود. اساسا به نظر می رسد آنها مجموعه ای از شش بدلکاری طراحی شده برای توسعه ی مهارت سوارکاری در طول حملا و تهاجم باشند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *