تجربیات یک استاد تانگ سودو

هنر عجیب و غریب برای تانگ سودو کار ها

چگونگی ظهور بونکوک کوم

از زمانیکه یک کودک نوپا بودم در خیالاتم خودم را یک شوالیه فرض می کردم که با تکه چوبی و هرچیزی که شبیه به آن بود شمشیربازی می کردم. همانطور که بزرگتر شدم عاشق رابرت ای ، تولید جاودانه کونن وحشی هاروارد شدم که منجر به شیفتگی به سلاح سرد سامورایی و نینجا شد و کم کم به علاقه به سلاح سرد از سرتاسر جهان توسعه یافت.

تصمیم گرفتم پس از آمدن به کره بر آموزش دست خالی خود تمرکز کنم تا زمانیکه یه ملاقات اتفاقی در جلسه سالیانه  Hanminjok Hapkido 9 سال پیش در سئول اتفاق افتاد. در بین تمام افراد معمولی به قول یکی از دوستان کره ای ام “رئسای مهم”  ( در حالیکه استرن به مردان محافظه کار با برش های قلم مو و لباس های تیره نگاه می کرد) مردی میانسال ریشو ( اگرچه تا زمان اشغال ژاپنی ها در مرد کره ای دیده نشده)  ایستاده بود و یک هانبوک طلایی (لباس سنتی کره ای) به تن داشت. با شمشیرش و لباس هایش حضورش گویی از یک فیلمی که به اشتباه ترتیب داده شده بود و در آنجا تمام شده بود قدم به بیرون نهاده بود. از آنجاییکه من همیشه از افراد و اشیای عجیب و غریب خوشم می آمده فورا به سمتش رفتم و خودم را معرفی کردم. متوجه شدم او کسی نیست جز استاد بزرگ لی جای سیک ، تنها مسئول احیای هنر از دست رفته ی بون کوک کوم ( هنر ملی شمشیرزنی). او شروع کرد کمی برای من و همسرم در مورد این هنر و میراث هنررزمی کره توضیح داد.

تاریخ: در زیراگر شما مایل باشید یک شرح یا تئوری کلی از تاریخچه هنر شمشیرزنی این منطقه آورده شده است. هیچ عرفان، حیوانات سخنگو، قهرمانان زیبا یا مثلث عشقی آن را شامل نشده است.( اگرچه رسانه های کره ای و هالیوود می خواهند تا ما آن را باور کنیم).

همانطور که قبلا  و در سایر مقالات گفتم دو چیز که در واقع به من شوق آمدن به اینجا را می داد یکی قهرمان دوران کودکیم و دیگری چاک نوریس و داستان افسانه ای شوالیه جوان کره ای بنام هاورنگ که در سه دوره امپراطوری کره وجود داشت بود. آنها پسران اشراف حاکم در کشوری بنم شیلا بودند. این شوالیه های جوان ماهر و تحصیل کرده در همه ی زمینه های رزمی، علمی و فلسفی بودند. برخی می گویند آنها برای واقعی بودن خیلی خوب بودند. آنها با یک قانون قوی از افتخار و اخلاق که برای آنها حتی از زندگی خودشان هم مهمتر بود زندگی می کردند. آن ۵ قانون اساسی به شرح ذیل می باشند:

  • سا گان ای چونگ: این به این معناست که به پادشاه وفادارانه خدمت کنی.
  • سا چین یی هیو: اینگونه ترجمه شده که یک کودک وظیفه شناس و درخور فرزندی نسبت به پدر و مادر خود باشید.
  • گیو وو یی سین: هر فردی باید همیشه یک دوست واقعی وفادار و متحد باشد.
  • ایم جیون مو تویی: هرگز در میدان جنگ شانه خالی نکند و تردید نکند.
  • سال سنگ یو تیک: یک هاورینگ هرگز مگر در موارد کاملا ضروری جان کسی را نمی گیرد.

در واقع تمرینات “شوالیه های درحال رشد” بسیار شدید بوده است که گفته شده آنها اولین سیستم شمشیربازی پیشرفته را در تاریخ کره  ( سلاح علامت تجاری خودشان )توسعه داده اند.

در واقع مورخان ادعا کردند که این هنر شمشیربازی اولین شمشیربازی اصیل و خالص در تاریخ آسیا بوده است. ( اولین شمشیر واقعی در کره قرن ها پیش وجود داشته است.) این رهبران قدرتمند نظامی کشورشان را به سوی تسخیر دو کشور همسایه بیک جای و گوگوریو رهبری کردند. آن کشور تقریبا ۱۰۰۰ سال در قدرت به سر برد. پس از آنکه پادشاه امپراطوری شیلا کشورها را متحد کرد به سلسله دیگری رفت. همچنین پایان سلسله شیلا در پایان هاورنگ نوشته شده است. مهمترین سلسله جوسئون بود. در واقعیت، این سلسله  از طریق آیین کنفوسیوس به دنبال از پای در آوردن شمشیر در برابر قلم بود. با این حال در سال ۱۷۹۰ شاه جونگ جو دستور داد تا یک مجموعه ای متون نظامی شامل روش های مختلف مبارزه شناخته شده در کشور گردآوری کنند. این مجموعه شامل مبارزات مسلح و غیر مسلح و همچنین مبارزات بر روی اسب بوده است. یکی از روش های مبارزه با شمشیر بون وک کوم نام گرفته است. ( بون کوک به معنی “اصل” و یا “سرزمین مادری” است و کوم معنی “شمشیر” می دهد). این هنر با چندین تکنیک  هنرچوب دستی و پولیارم و چندین هنر دیگر جفت شده است( مجموعا ۲۴ تا) و با نام موییه دوبو تونگی منتشر شده است ( کتاب هنرهای رزمی مصور) . تا به امروز همچنان توسط شرکت های مختلف تجدید چاپ می شود ( نسخه انگلیسی آن از انتشترات لاک پشت آمریکا در دسترس قرار دارد.)

متاسفانه یک تهاجم موفقیت آمیز توسط ارتش امپراطوری ژاپن تقریبا سلسله را از هم فرو پاشید و تقریبا هرآنچه از سنت های نظامی کره باقی مانده بود را از بین برد (اگرچه از قبل آیین کنفوسیوس بسیاری از آن را از بین برده بود). نیرو های ژاپنی سعی کردند کره ای های مستعمره را با اتخاذ چیزهای ژاپنی از جمله هنرهای رزمی مجددا آموزش دهند . بون کوک کوم برای چندین سال وارد برزخ شد.

سال ها بعد، جاییه سیک لی ( نوه ی هان گیل لی ، مبارز برای استقلال ملی در برابر ژاپن) ماهر و هواخواه هنر شمشیرزنی کره ای اسناد تاریخی با جزئیات طولانی تکنیک های بون کوک کوم از دست رفته در حالیکه از کوه بالا می رف کشف کرد و به بهبود آن پرداخت. پس از فرآیند بهبودی طولانی او شروع به رمزگشایی، تجزیه و تحلیل و حفظ محتوای آن کرد. مدت کوتاهی پس از آن شروع به احیای بون کوک کوم کرد.

در ماه مارس سال ۱۹۸۰ در شهر ماسان برای اولین بار بالغ بر ۱۰۰ سالن ورزشی را افتتاح کرد. کم کم برای خود اعتبار و شهرت بوجود آورد.  حالا چندین مدرسه و بعد حضور در برنامه تلویزیونی ، انجمن او در سرتاسر کره و کم کم در سطح بین المللی گسترش یافت.

سیستم: مانند سیستم های دیگر شمشیربازی حرکت خیلی مهم است. پوزیشن های متعددی وجود دارد ولی اساسی ترین آن  سی من سه است که شبیه آپ سئو گی یا موضع راه رفتن است که در تکواندو پیدا شده پاشنه پا بصورت کشیده نگه داشته است. این از متون نظامی باستانی  مویه دوبو تونگجی کپی برداری شده است. این به مبارز اجازه می دهد تا از فاصله و هر لحظه ضربه بزند.

علاوه بر آموزش موضع ثابت قطع و بلوک بارها و بارها در هم آمیخته شده اند. از آنجایی که در هنر رقابت کمی وجود دارد توجه زیادی به تحصیل در تاریخ و فلسفه ی سنتی کره شده است. تکنیک تنفس و مراقبه از جمله تمرینات روزمره محسوب می شوند حتی برای کودکان.

تفاوت ظریف دیگر این است که زمانیکه شمشیر غلاف و گریبانگیر است دستی که شمشیر در آن قراردارد بالای قبه شمشیر قرار می گیرد و نه در چنگال قبضه شمشیر. این در زمان جنگ از دشمن برای کشیدن تیغ از غلاف شما بر علیه خودتان جلوگیری می کند. هر بخشی از شمشیر در شکلش برای هدفی است و به همین دلیل کوم باپ نامیده شده است.

کوم باپ تا زمان کمربند قرمز آموخته نشد. تعدا کمی چرخش یا تکنیک های اضافی در آن وجود دارد. اشکال حملات کوتاه و مستقیم هستند. یک بار دیگر، درست شبیه به مبارزه واقعی است. ۳ مجموعه ۱۲ تایی از کوم باپ وجود دارد: بایی دهل ، هاورنگ و تاگوئک. هر فرم یک اسم خاص ، معنی و شرایط نبرد شبیه سازی شده مشخص دارد. در سطوح بالاتر تمرینات کمربند مشکی سایر سلاح ها مورد استفاده قرار می گیرند. اینها خیلی اوقات به عنوان سلاح ثانویه هاورنگ و سایر رشته های نظامی بیشتر به طرز محسوسی وول دو (نیزه منحنی) هیوپ دو (نیزه تیز) بونگ ( چوبه) و کوون باپ ( مبارزه غیر مسلح) در نظر گرفته می شوند. به علاوه، مبارزه بر روی اسب به داوطلبان جدی تر آموزش داده می شد. ُ

جنبه های زیاد و منحصر به فردی از هنر وجود دارد ولی در واقع بهتر است تجربه شوند تا در مورد آنها شحبت شود. برای اطلاعات بیشتر لطفا با من تماس بگیرید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *